Yaklaşık 3-4 aydır babamın yanında çalışıyorum. Geçen seneden kalan korkularım olmasına rağmen , bu sene , önce ki tartışmalarımızdan alınan derslerden ve aynı ortamda bulunmamamızdan dolayı henüz ciddi şekilde tartışmadık.

Ama bugün ilk defa yanyana çalıştık. Ve bundan dolayı ufak tefek azarlamaları oldu. İnsan ister istemez etkileniyor , doğru yapacağı işi bile yanlış yapıyor. Babam yanımdayken kendimi sürekli baskı altında hissediyorum. Sanki gözü hep üzerimde , her adımımı takip ediyor ve hata yapmamı bekliyor gibi geliyor.Bu belki paranoyak yapımdan dolayıda olabilir.

3-4 aydır çalıştığım için hiçbir sosyal aktiviteye katılamadım. Çok isteyip gidemediğim konserler falan oldu. En son bu cumartesi olacak olan konsere gitmeye kesin kafaya koymuştum ama önce ki gün bi eleman işten ayrılınca üzerime daha çok yük bindi. Şimdi ben adama kalkıp , işlerin en yoğun olduğu cumartesi için ben arkadaşlarımla buluşacağım nasıl diyeceğim? Aslında demesine derim , hatta izin bile verir ama sonradan yüzüme vurmayacağı ne malum? Huyudur onun susar susar sonra hiç olmadık birşeyde bütün içindekileri döker. İşte bu yüzden de tartışmalarımız çok şiddetli olmuştur.

Neyse söz verdik herkese , geleceğim dedik ama bakalım ne olacak?

Haa unutmadan , ben tatil yapmak istiyorum!

Evet döndüm.

Uzun bir süre olmayımışım sebebi yazmaya değer birşeylerin olmamasıydı. Ama şimdi başkalarına , özellikle ona söyleyemediğim , daha doğrusu itiraf edemediğim birşey var.

Sanırım demeyeceğim , çünkü ondan hoşlandığımı biliyorum. Fotoğraflarına bakmak ,hele ki önceden gittiğim yerlerde çektirdiği fotoğraflarına bakmak , o oradayken orada olamamak gariptir ki içimi acıtıyor. Facebook chat'ten utana sıkıla mesaj atmak ve korkuyla cevap vermesini beklemek.

Hayra alamet olmasa gerek!