Geçen süre zarfında çok zor günler yaşadım. Ailemle , özelliklede babamla baya sert tartışmalarımız oldu. Zaman zaman annem , babamla araları bozulmasın diye onun safında yer aldı , beni eleştirdi. Onunla da sert tartışmalar yaşadım. Ama bu kavgaların sonunda hep barıştık. Çünkü o meşhur "ana yüreği" devreye girdi. Evet girdi ama ben bir kere çok kırılmış , üzülmüş ve bu olanları hala unutamamıştım.

Babamla olan kavgalarımızın başlangıcı , benim onun yanında işe başlamış olmamdı...

Aylar sonunda okuldan dönmüş evde oturuyordum. Artık büyüdüğüm ve çalışabilecek durumda olduğum için rahat edemedim. Sonuçta çalışabilir , para kazanabilir ve eve yardımcı olabilirdim. E maşallah boyum posumda yerinde. Koca bir adamın evde kalmış kadınlar gibi oturması çok rahatsız edici ve hiç hoş değil. Bu zamanda durumun müsait ise çalışıp eve yardım etmek zorundasın. Kimsenin oturup kıç büyütme lüksü yok. Zaten büyüdükçe ailende senden böyle bir beklenti içerisine giriyor. Özellikle baba , kendisi küçük yaşta çalıştığı için kendi oğlundan bunu bekliyor. Bende bunların bilincinde olarak çalışmaya kadar verdim. Bunu ilk önce anneme sonrada babama söyledim. Zaten babamda ben okuldan dönmeden önce annemle bu konuyu konuşmuş , "okulu bittiğinde gelsin dükkanda çalışsın" demiş. Ne güzel. Baba ve oğul beraber çalışacaktık.

Tabii herşey böyle güllük gülistanlık değil. Gülü seven dikenine katlanır.

Çalışma isteğimi babama da söyledikten 3 gün sonra akşam babam evi aradı ve üstümü giyinip hemen yanına gelmemi istedi. Dükkanda işler yoğunmuş ve eleman eksikliği varmış. Dükkan dediğim restorant. Neyse ben giyindim , çıktım gittim babamın yanına. Soğuk karşıladı biraz beni. Anlam veremedim. Sonra birkaç şey söyledi yapmam gerekenlerle ilgili ve bende çalışmaya başladım...

Devamı daha sonra...